Szyciowe zaległości i - uwaga - ujawniam swój dekolt

Chciałam Wam dzisiaj pokazać, jaką piękną uszyłam sobie tunikę. Razem z topem, o którym już pisałam. Ale (bo zawsze jest jakieś ale) pokażę tylko jej fragment, a dlaczego?

Bo nie mam lusterka. Tzn. mam, ale tylko takie w łazience, w którym mogę sobie siebie obejrzeć nawet nie do połowy. A w życiu każdej kobiety przychodzi czasem taki moment, że zakłada na siebie coś nowego i chce sprawdzić tzw. wrażenie ogólne. Wtedy przydaje się takie lustro „całościowe”, co to można się w nim prześwietlić od palców stóp po czubek głowy i jeszcze trochę zapasu zostaje.

Ja takiego wynalazku jeszcze się nie dorobiłam. No, ale muszę się kiedyś w całości przecież oglądać. Mam na to dwa patenty. Jeden gorszy, drugi bardziej niebezpieczny.

Pierwszy – wyłączam telewizor i oglądam się w jego ekranie. Przy czym muszę trochę od niego odejść, żeby ocenić przestrzeń także poniżej poziomu szafki, na której stoi telewizor. Sposób ma tę wadę, że niedokładnie widać formę, a już w ogóle kolorów można się tylko domyślać.

Drugi – (uwaga, nie róbcie tego w domu) – stawiam taboret w łazience i wskakuję na niego. Z racji ograniczonej przestrzeni w łazience w ten sposób mogę obejrzeć jedynie obszar mniej więcej od 10 cm poniżej bioder do mniej więcej obojczyka. Dla bluzek, swetrów, tunik – wystarczy. Ale stracha mam, jak na ten taboret wskakuję, więc z tego sposobu korzystam w bardzo wyjątkowych sytuacjach.

Zatem sama sobie zdjęcia nie zrobię. To znaczy próbowałam z samowyzwalaczem, ale przy oglądaniu tego, co w ten sposób otrzymałam, wpadłam w jeszcze większe kompleksy.

Jedyne, co się jeszcze nadaje do prezentacji:

(tunika i top – model 130 z Burdy 4/2013)

No i powie ktoś – a mąż? A mąż w pracy. Myślałam, że wyrobię się tak, żeby mógł zrobić mi te zdjęcia wczoraj. Ale strasznie opornie szło mi wykończenie tuniki, a właściwie przyszycie – uwaga – czterech guziczków.

Przy okazji – znacie jakieś dobre i sprawdzone sposoby na, za przeproszeniem, obciąganie guzików materiałem? Ten zestaw, który kupiłam doprowadził mnie do wariacji. Nic się nie udawało. W końcu, zrezygnowana, przyszyłam takie krzywulce, ale jestem skłonna je odpruć, jak tylko znajdę coś ładniejszego.

A skoro zrobił się już taki post szyciowy, to jeszcze kilka fotek z drugiego etapu Letniej Akademii Szycia. To była poduszka z troczkami i zakładką. A tak powstawała.

Uszyłam ją z zasłonki. W środku jest mega wygodna poduszka z Ikei. Od momentu uszycia zestaw jest tak eksploatowany, że boję się, czy te moje szwy nowicjuszki się nie porozrywają
Zajrzyjcie do galerii ze wszystkimi poduchami. Ja miałam wrażenie, że moja wśród reszty to taki kopciuszek.

Zaczął się kolejny poziom akademii. Tym razem szyjemy kosmetyczkę. Zgrzytam trochę zębami ze strachu, bo zadanie ambitne. Ale jak spadać z konia, to z wysokiego.